spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
| *ตั้งค่าถาวร (คลิกตั้งค่าถาวร) |
ตอนที่ 18 พรานป่าหมู่บ้านจ้าว
การเข้าป่าครั้งนี้ เดิมทีหลี่มูตั้งใจมาเพื่อหาเขากวางอ่อนตามที่เฉินเฮ้อซงเคยเอ่ยถึง ไม่คิดเลยว่าเพิ่งจะเข้าป่ามาก็ได้พบร่องรอยของกวางซีกาเข้าให้แล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจว่าดวงของตัวเองช่างดีสุดยอดจริงๆ
ทว่า การพบร่องรอยเป็นเพียงแค่ก้าวแรกเท่านั้น
อาณาเขตหากินของกวางซีกานั้นกว้างขวางมาก ประกอบกับช่วงหลายวันมานี้อากาศแจ่มใส ดินในป่าต้าหลงจึงเริ่มแห้งแล้ง เมื่อมองไปเบื้องหน้า พื้นดินไม่ได้เป็นโคลนเลนอีกต่อไป รอยเท้าก็ค่อยๆ เลือนรางจนมองไม่ชัด
"ฤดูใบไม้ร่วงเป็นฤดูผสมพันธุ์ของกวางซีกา พวกมันส่วนใหญ่กำลังติดสัด" สมองของหลี่มูประมวลผลอย่างรวดเร็ว หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจที่จะไม่เปลืองแรงตามรอย แต่จะเลียนเสียงกวางตัวเมียเพื่อหลอกล่อให้กวางตัวผู้เดินเข้ามาหาเอง
เขารีบหาเปลือกไม้มาม้วนเป็นรูปกรวยเพื่อทำเป็นโทรโข่งขยายเสียง ทบทวนความทรงจำเกี่ยวกับเสียงร้องของกวางในหัว บีบเสียงในลำคอแล้วเปล่งเสียงร้องที่ยาวและนุ่มนวลออกไป "โยว... อา..."
เนื่องจากก่อนที่จะทะลุมิติมา หลี่มูเคยเป็นทหารหน่วยรบพิเศษที่ต้องปฏิบัติภารกิจในป่าเขาอยู่บ่อยครั้ง การเลียนเสียงนกหรือสัตว์ป่าชนิดต่างๆ จึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรสำหรับเขาเลย
เสียงร้องของเขาเมื่อผ่านกรวยขยายเสียง ก็ดังกังวานสะท้อนก้องไปทั่วทั้งผืนป่าอย่างรวดเร็ว
เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า จนคอของหลี่มูแทบจะแห้งผากเป็นผุยผง ในตอนที่เขาเกือบจะถอดใจนั่นเอง จู่ๆ ในพุ่มไม้ห่างออกไปสิบกว่าจ้าง ก็มีเสียงสวบสาบดังขึ้น ท่ามกลางใบไม้ที่สั่นไหว หัวของสัตว์ตัวหนึ่งก็ชะโงกผลุบๆ โผล่ๆ ออกมา
กวาง!
เป็นกวางตัวผู้ที่เพิ่งจะโตเต็มวัยได้ไม่นาน!
หลี่มูข่มความตื่นเต้นในใจ ย่อตัวหมอบอยู่หลังโขดหินใหญ่ ลอบสังเกตเหยื่อผ่านซอกหินอย่างละเอียด
กวางตัวนี้มีความสูงช่วงไหล่ราวๆ 90 เซนติเมตร ลำตัวยาวไม่ถึงเมตรครึ่ง รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ บนขนสีน้ำตาลมีจุดสีขาวแต้มประดับอยู่ประปราย
บนหน้าผากของมันมีเขาอ่อนโค้งงอเพิ่งงอกยาวราวๆ สิบกว่าเซนติเมตร ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับการนำไปทำยา เขากวางอ่อนมีราคาแพงลิ่ว ด้านหนึ่งเป็นเพราะกวางซีกามีนิสัยขี้ขลาด การล่าพวกมันจึงยากลำบากมาก อีกด้านหนึ่งคือ การเก็บเกี่ยวเขากวางอ่อนต้องทำในจังหวะเวลาที่พอเหมาะพอดิบพอดี เมื่อกวางซีกาโตเต็มวัยและงอกเขาอ่อนขึ้นมา หากไม่รีบตัดออก ปล่อยทิ้งไว้ไม่นานเขาอ่อนนั้นก็จะแข็งตัว กลายสภาพเป็นสิ่งที่คล้ายกับกระดูก และสูญเสียสรรพคุณทางยาไปจนหมดสิ้น
ช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดมีเพียงแค่สองสามเดือนสั้นๆ เท่านั้น
"ถึงเขากวางตัวผู้จะผลัดทิ้งทุกปีและงอกเขาอ่อนขึ้นมาใหม่ แต่เขาอ่อนแรกเกิดในครั้งแรกนั้นมีสรรพคุณทางยาสูงที่สุด และมีราคาแพงที่สุด" หลี่มูจ้องมองเหยื่อที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าจ้างด้วยสายตาร้อนแรง เขาขึ้นสายธนูเตรียมพร้อมพลางส่งเสียงร้องออกไปอีกครั้ง หวังจะล่อให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกสักนิด
ฟืด! ฟาด!
เห็นได้ชัดว่ากวางตัวผู้กำลังอยู่ในช่วงติดสัด อารมณ์จึงฉุนเฉียว หายใจฟืดฟาด พอมันได้ยินเสียงร้องของกวางตัวเมียที่หลี่มูเลียนแบบ มันก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ แหวกพุ่มไม้เดินตรงมาทางนี้
ใกล้เข้ามาแล้ว!
ห้าสิบก้าว... สามสิบก้าว... สิบห้าก้าว!
จู่ๆ กวางตัวผู้ก็หยุดชะงัก จมูกบานออก คล้ายกับดมกลิ่นแปลกปลอมบางอย่างได้ในอากาศ
วินาทีต่อมา มันก็หันหลังวิ่งหนีทันที!
"ถูกจับได้ซะแล้ว!" หลี่มูรู้ดีว่าประสาทสัมผัสการดมกลิ่นของกวางนั้นไวมาก มันจะต้องได้กลิ่นคาวเลือดบนตัวเขาแน่ๆ
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ลุกพรวดขึ้นจากหลังโขดหินที่ซ่อนตัว แล้วยิงธนูออกไปทันที
ลูกศรไม้พุ่งทะยานดุจประกายแสงสีดำ ปักเข้าที่กลางหลังของกวางตัวผู้อย่างจัง
มันส่งเสียงร้องโหยหวน ความเร็วในการวิ่งหนีกลับเพิ่มขึ้นไปอีก
หลี่มูน้าวสายธนูยิงออกไปอีกครั้ง
หนึ่งดอก!
แล้วก็อีกหนึ่งดอก!
ดอกหนึ่งปักเข้าที่ขา อีกดอกปักเข้าที่ลำคอ!
โดนเข้าไปสามดอก กวางตัวผู้ก็หมดสิ้นเรี่ยวแรงที่จะวิ่งหนีอีกต่อไป มันเดินโซเซก่อนจะล้มคว่ำลงกับพื้น
"รวยแล้วโว้ย!"
หลี่มูหัวเราะลั่นพลางพุ่งตัวออกไป สองแขนโอบรัดหัวกวางไว้แล้วออกแรงบิด เสียงกระดูกลั่น 'กร๊อบ' ดังขึ้น กวางตัวผู้ก็ขาดใจตายในทันที
【ขอแสดงความยินดี: ได้รับหีบสมบัติเหล็กดำ! ต้องการเปิดเลยหรือไม่?】
พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังกังวาน หีบสมบัติเหล็กสีดำใบหนึ่งก็ค่อยๆ ลอยปรากฏขึ้นเหนือซากกวาง
หลี่มูยังไม่รีบร้อนเปิดหีบสมบัติ แต่หันไปตัดกิ่งไม้ขนาดเท่านิ้วมือที่อยู่ข้างๆ มาสองสามกิ่ง ดึงลูกศรออกจากตัวกวาง แล้วใช้กิ่งไม้พันด้วยผ้าป่านอุดปากแผลเอาไว้
กวางนั้นมีค่าทั้งตัว นอกจากเขากวางอ่อนที่ล้ำค่าที่สุดแล้ว เลือดกวางก็ยังเป็นยาโด๊ปชั้นยอดที่หาได้ยากยิ่ง หากปล่อยให้ไหลเจิ่งนองเต็มพื้นคงจะเสียของแย่ ฮ่องเต้ในยุคโบราณบางพระองค์มักจะนำเลือดกวางมาผสมเหล้าดื่มบำรุงกำลัง อายุเจ็ดแปดสิบปีก็ยังร่วมรักได้ทุกค่ำคืน... นับว่าเป็นสุดยอดยาโด๊ปบำรุงหยินเสริมหยางขนานแท้
"ไม่นึกเลยว่าดวงจะดีขนาดนี้ ได้กวางตัวนี้มา นอกจากจะจ่ายส่วยหลวงได้แล้ว ยังเหลือเงินก้อนโตอีก จะเอาไปทำอะไรดีนะ?" หลี่มูชักมีดพร้าออกจากเอว ครุ่นคิดในใจไปพลาง ยื่นมือออกไปเตรียมจะสัมผัสหีบสมบัติไปพลาง
ในวินาทีนั้นเอง จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงสายลมอำมหิตที่พุ่งทะยานมาจากด้านหลัง รุนแรงและเฉียบขาดมาก
ด้วยสัญชาตญาณ หลี่มูทิ้งตัวกลิ้งไปข้างหน้า หลบฉากออกไปไกลถึงสามสี่ก้าว
เมื่อตั้งหลักยืนได้และหันกลับไปมอง ก็เห็นลูกศรขนนกเสียบปักอยู่ตรงจุดที่เขาเพิ่งจะนั่งยองๆ อยู่เมื่อครู่ หัวศรปักลึกลงไปในพื้นดิน หางลูกศรยังคงสั่นระริก
ลูกศรดอกนี้เห็นได้ชัดว่ากะเอาให้ถึงตาย!
หากหลบไม่ทัน เกรงว่าหน้าอกของหลี่มูคงถูกทะลวงเป็นรูไปแล้ว
ความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นปลาบมาจากสีข้าง
เขาข้มหน้ามองลงไป ก็พบว่าบริเวณใต้หน้าอกฝั่งซ้ายมีรอยถลอกเป็นแผลตื้นๆ เลือดสดๆ กำลังค่อยๆ ซึมออกมาจนย้อมเสื้อผ้าให้กลายเป็นสีแดง
"โฮ่ ปฏิกิริยาไวใช้ได้นี่นา!" เสียงเย้ยหยันดังขึ้น
ชายฉกรรจ์ในชุดนายพรานสามคนเดินโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าจ้าง หนึ่งในนั้นเป็นชายร่างสูงใหญ่ผิวคล้ำดำเกรียม ในมือถือธนูยาว เห็นได้ชัดว่าลูกธนูเมื่อครู่เขาเป็นคนยิง
"ที่นี่มันเป็นเขตล่าสัตว์ของหมู่บ้านจ้าวของพวกเรา เจ้าล้ำเส้นแล้ว" ชายผิวคล้ำดึงลูกศรออกจากกระบอกอีกดอก สายตาจ้องมองกวางซีกาที่ถูกยิงตายด้วยความโลภ เอ่ยเสียงเย็น "ไอ้หนู ทิ้งกวางนั่นกับของป่าที่เอวแกซะ แล้วพวกข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!"
หมู่บ้านจ้าว...
หลี่มูได้ยินดังนั้นก็หรี่ตาลง กวาดสายตามองตำแหน่งของอีกฝ่ายทั้งสามคน ก่อนจะตอบกลับเสียงเย็น "ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ ว่าในภูเขาต้าหลงมีการแบ่งเขตล่าสัตว์ด้วย เข้าป่าหากิน มันก็ต้องพึ่งฝีมือใครฝีมือมัน เจ้าบอกว่าพื้นที่แถบนี้เป็นของหมู่บ้านจ้าว งั้นข้าก็จะบอกว่าภูเขาต้าหลงทั้งลูกนี่เป็นของหมู่บ้านซวงซีของเราเหมือนกัน!"
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น สีหน้าของนายพรานหมู่บ้านจ้าวทั้งสามคนก็เหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที
"พูดแบบนี้ แสดงว่าเจ้าจะไม่ยอมไสหัวไปดีๆ สินะ?" ชายผิวคล้ำแค่นหัวเราะเย็นชา
พรรคพวกที่อยู่ข้างๆ ทำหน้าตารำคาญใจ เอ่ยเร่งรัดว่า "พี่รอง จะไปเปลืองน้ำลายกับมันทำไม? ในเขาต้าหลงมีสัตว์ร้ายเพ่นพ่านเต็มไปหมด ต่อให้ฆ่ามันตายก็ไม่มีใครรู้หรอก ปล่อยทิ้งไว้สักสองสามวันเดี๋ยวหมาป่าก็แทะกระดูกจนเกลี้ยง ไม่เหลือร่องรอยอะไรให้ตามสืบได้หรอก!"
นับตั้งแต่ลูกศรดอกแรกที่ยิงออกมาเมื่อครู่ พวกเขาก็จงใจหมายเอาชีวิตหลี่มูอยู่แล้ว!
จุดนี้พวกเขารู้ดี หลี่มูเองก็รู้ดี
แม้แต่ในเมืองที่เจริญรุ่งเรือง การปล้นชิงทรัพย์ฆ่าคนก็เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป นับประสาอะไรกับในป่าลึกแบบนี้ล่ะ?
"มีทางไปสวรรค์ไม่ยอมเดิน รนหาที่ตายลงนรก ไอ้หนู วันนี้ถือซะว่าดวงเจ้าซวยก็แล้วกัน!" ชายผิวคล้ำแสยะยิ้มอำมหิต ขึ้นสายธนูอีกครั้ง เตรียมตัวจะฆ่าคนชิงทรัพย์
หลี่มูปฏิกิริยาไวเป็นเลิศ เขาทิ้งตัวกลิ้งไปข้างหน้าตามแรง ตวัดมีดพร้าในมือฟันฉับลงบนหัวกวาง เขากวางอ่อนเปื้อนเลือดสองกิ่งก็หลุดร่วงหล่นใส่มือเขาพอดี
จากนั้น เขาก็ไม่กล้าหยุดชะงักแม้แต่วินาทีเดียว หันหลังกลับแล้วพุ่งตัววิ่งหนีเข้าไปในป่าลึกอย่างบ้าคลั่ง!
เบื้องหลัง เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดของชายผิวคล้ำและเสียงลูกศรแหวกอากาศดังผสมปนเปกัน แต่หลี่มูก็หายลับเข้าไปในดงไม้ทึบประดุจเสือดาวเสียแล้ว
"ตามไป! อย่าปล่อยให้ไอ้เด็กนี่หนีรอดไปได้!"
จ้าวเอ้อ ชายผิวคล้ำขบกรามแน่น นัยน์ตาสาดประกายอำมหิต
พรรคพวกอีกสองคนที่อยู่ข้างกายเขาคือ จ้าวต้า และ จ้าวซาน ซึ่งเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกันนั่นเอง ทั้งสามเบิกตากว้างมองหลี่มูชิงตัดเอาเขากวางอ่อนไปต่อหน้าต่อตา ในใจก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
จ้าวเอ้อคำรามเสียงต่ำ "ไอ้เด็กนี่ฝีมือไม่ธรรมดา พวกเราผูกความแค้นอาฆาตกับมันไปแล้ว ถ้าไม่ถอนรากถอนโคนให้สิ้นซาก วันหน้ามันต้องกลายเป็นหอกข้างแคร่แน่ๆ!"
"ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเห็นกับตาว่าพวกเราใช้ธนูล่าสัตว์ ถ้ามันเอาไปฟ้องทางการล่ะก็ พวกเราซวยแน่!"