spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
| *ตั้งค่าถาวร (คลิกตั้งค่าถาวร) |
ตอนที่ 34 หากไม่เป็นยอดปรมาจารย์ ท้ายที่สุดก็เป็นได้แค่ดั่งมดปลวก! (ตอนที่ 3)
และนอกจากลู่เฟิงที่เป็นถึงอันดับสองของอารามสายบน ซึ่งได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อนพฤกษา และเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สืบทอดลับของบู๊ตึ๊งแล้ว
ในอารามสายบน ก็ยังมีศิษย์อีกไม่น้อยที่เข้าอารามมาได้เก้าปีกว่า ใกล้จะครบสิบปี ซึ่งคาบเกี่ยวอยู่บนเส้นตายการเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สืบทอดลับของบู๊ตึ๊งที่ต้องใช้เวลาสิบปีพอดี ได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อนพฤกษาเช่นกัน
เมื่อเทียบกับลู่เฟิงแล้ว พรสวรรค์ของศิษย์เหล่านี้ก็ไม่ได้ดีเลิศอะไรขนาดนั้น
ส่วนใหญ่เพิ่งจะมีลมปราณภายในแตะระดับแปดพันสาย ก็ยากที่จะก้าวหน้าไปกว่านี้ได้อีก จึงอาศัยจังหวะนี้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อนพฤกษา เพื่อเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สืบทอดลับของบู๊ตึ๊ง
ถึงแม้ลมปราณภายในแปดพันสาย เก้าพันสาย ในสายตาของหลิวหยางแล้วมันจะไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลยก็ตาม
แต่ในสายตาของศิษย์อารามสายบนคนอื่นๆ นั่นถือเป็นรากฐานวิถียุทธ์ที่ชวนให้ตาร้อนผ่าว และน่าอิจฉาสุดๆ
ยิ่งลมปราณภายในอุดมสมบูรณ์มากเท่าไหร่ หลังจากทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อนพฤกษาแล้ว ความเร็วในการหลอมรวมลมปราณแท้ก่อนพฤกษาก็จะยิ่งเร็วขึ้น ในขณะเดียวกันลมปราณแท้ก่อนพฤกษาก็จะยิ่งลึกล้ำ และมีความแข็งแกร่งมากขึ้นตามไปด้วย
ถึงตอนนั้น เมื่อก้าวไปถึงขอบเขตก่อนพฤกษาขั้นสูงสุด ก็จะมีโอกาสเพียงน้อยนิด ที่จะได้ขึ้นไปผงาดบน “ทำเนียบมังกรซ่อน”!
และเมื่อก้าวขึ้นสู่ “ทำเนียบมังกรซ่อน” ได้แล้ว ต่อให้อันดับจะรั้งท้ายแค่ไหน แต่นั่นก็หมายความว่า มีความเป็นไปได้สูงมาก ที่จะสามารถตระหนักรู้สภาวะยอดปรมาจารย์ และก้าวขึ้นเป็นยอดปรมาจารย์แห่งยุคได้!
แต่ถ้าหากไม่สามารถก้าวขึ้นสู่ “ทำเนียบมังกรซ่อน” ได้ การอยากจะก้าวขึ้นเป็นยอดปรมาจารย์แห่งยุคนั้น...
ก็คงต้องพึ่งพา “โชคชะตา” ล้วนๆ แล้วล่ะ!
สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่ในแผ่นดินเสินโจวแล้ว การจะก้าวขึ้นเป็นยอดปรมาจารย์แห่งยุคได้หรือไม่นั้น มันก็ขึ้นอยู่กับดวงจริงๆ นั่นแหละ
เพราะไม่มีใครรู้ได้เลยว่า จะสามารถตระหนักรู้ “สภาวะยอดปรมาจารย์” ได้หรือไม่
สภาวะยอดปรมาจารย์ เดิมทีมันก็เป็นตัวตนที่จับต้องไม่ได้อยู่แล้ว
ถ้าตระหนักรู้ได้ก็คือเข้าใจ แต่ถ้าตระหนักรู้ไม่ได้ จะอธิบายยังไงก็ไม่มีวันเข้าใจ
เส้นทางเดียวที่ชัดเจนที่สุดก็คือ จะต้องฝึกฝนวิชาระดับสูงจนทะลวงผ่านขั้นสมบูรณ์ไปให้ได้
เพียงแต่ การจะฝึกวิชาระดับสูงให้ถึงขั้นสมบูรณ์นั้น มันก็ยากเย็นแสนเข็ญราวกับปีนป่ายขึ้นสวรรค์
และการคิดจะทะลวงขีดจำกัดของขั้นสมบูรณ์ไปอีก
นี่มันก็แค่การพึ่งดวงล้วนๆ ไม่ใช่รึไง?!
ส่วนการก้มหน้าก้มตาฝึกฝนอย่างหนักหน่วงทั้งวันทั้งคืนน่ะเหรอ?!
แบบนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ ต่อให้ผู้ฝึกยุทธ์ก่อนพฤกษาเผาผลาญอายุขัยถึงสองร้อยปีจนหมดเกลี้ยง ก็ยังทะลวงขีดจำกัดวิชาขั้นสมบูรณ์ไม่ได้อยู่ดี
ในแผ่นดินเสินโจว ไม่รู้มียอดฝีมือก่อนพฤกษาขั้นสูงสุดตั้งเท่าไหร่ ที่ตั้งหน้าตั้งตาฝึกวิชาทุกวี่ทุกวันจนหมดอายุขัย แต่ก็ยังไม่อาจทะลวงขั้นสมบูรณ์ได้
นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสิ้นหวัง!
อยากจะแข่งกันดิ้นรนแทบตายแค่ไหน ก็ทำไม่ได้!
ไม่มีอะไรจะน่าสิ้นหวังไปกว่านี้อีกแล้ว!
จนทำให้แนวทางการบ่มเพาะศิษย์ของบรรดาดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั่วหล้า กลายเป็นเรื่องง่ายๆ และดิบเถื่อนขึ้นมาทันที
นั่นก็คือการใช้ปริมาณเข้าสู้!
บ่มเพาะศิษย์ก่อนพฤกษาขึ้นมาเป็นแสนเป็นล้านคน แล้วปล่อยให้พวกเขากระจายตัวไปทั่วทุกหนแห่งในแผ่นดินเสินโจว เพื่อให้พวกเขาไปกอบโกยผลประโยชน์ต่างๆ ในเสินโจวกลับมาให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และในขณะเดียวกันก็เป็นการเพิ่มฐานจำนวนคน เพื่อให้มีโอกาสถือกำเนิดยอดปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์ขึ้นมา
ศิษย์มากมายขนาดนี้ แถมทุกคนยังมีรากฐานวิถียุทธ์ที่สามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตยอดปรมาจารย์ได้อีก
พอได้ผ่านการต่อสู้แย่งชิงในยุทธภพ ผ่านการขัดเกลาความเป็นความตาย พอจังหวะดวงดีมาถึง ก็สามารถทะลวงเข้าสู่ยอดปรมาจารย์ได้เองแหละ!
นี่แหละคือเส้นทางของบรรดาศิษย์ก่อนพฤกษาธรรมดาทั่วไปของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แต่ละแห่ง!
หรือแม้กระทั่งศิษย์สืบทอดลับส่วนใหญ่ ก็ยังเป็นแบบนี้เหมือนกัน!
ก็อย่างว่าแหละ ที่นั่งใน “ทำเนียบมังกรซ่อน” มันมีจำกัด เป็นไปไม่ได้หรอกที่ศิษย์สืบทอดลับทุกคนจะได้ขึ้นไปผงาดบนนั้น
จากก่อนพฤกษาไปสู่ยอดปรมาจารย์...
ถึงแม้จะห่างกันแค่ขอบเขตเดียว
แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการก้าวขึ้นสวรรค์ในก้าวเดียว หรือปลาหลีฮื้อกระโดดข้ามประตูมังกรเลยสักนิด
ในขอบเขตก่อนพฤกษา ขอแค่ไม่ได้เป็นยอดอัจฉริยะที่สามารถก้าวขึ้นสู่ “ทำเนียบมังกรซ่อน” ได้ ต่อให้เป็นถึงศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่โดยเนื้อแท้แล้ว ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับพวก “ตัวตายตัวแทน” เลยสักนิด
ล้วนเป็นแค่ของใช้แล้วทิ้งทั้งนั้น!
ไม่มีสถานะอะไรให้พูดถึงเลย!
ยิ่งไปกว่านั้น เป็นเพราะดินแดนศักดิ์สิทธิ์เลี้ยงดูศิษย์ที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตก่อนพฤกษาดีเกินไป จนผลาญทรัพยากรไปมหาศาล
ดังนั้นเมื่อทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อนพฤกษาแล้ว ก็ต้องยอมก้มหน้าทำงานถวายหัวให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปตลอดชีวิต!
หากโชคดีสามารถก้าวขึ้นเป็นยอดปรมาจารย์แห่งยุคได้ ก็จะถือว่าได้ก้าวขึ้นสู่สวรรค์ในก้าวเดียว พลิกชะตามาเป็นเจ้านาย ระดับพลังและสถานะพุ่งทะยานขึ้นไปอีกระดับ
หากอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ก็จะได้เป็นผู้อาวุโสระดับยอดปรมาจารย์
หากอยู่ในหกราชวงศ์ใหญ่ ก็จะได้เป็นยอดคนระดับปรมาจารย์ ที่คอยปกครองดูแลหนึ่งเมือง หรือหนึ่งอำเภอ
หลุดพ้นจากการเป็น “ของใช้แล้วทิ้ง” อย่างสิ้นเชิง และกลายเป็นหนึ่งในผู้มีอำนาจแบ่งปันผลประโยชน์ในแผ่นดินเสินโจว
พลิกชะตามาเป็นเจ้านายอย่างแท้จริง!
แต่ความหวังที่ว่านี้... มันช่างริบหรี่เหลือเกิน
“อนาถ อนาถจริงๆ!”
“ถ้าไม่อยากไปดิ้นรนแก่งแย่ง ก็ต้องกลายเป็นตัวตายตัวแทนให้ราชวงศ์ กลายเป็นของใช้แล้วทิ้งให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์...”
พอคิดมาถึงตรงนี้ หลิวหยางก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า และรู้สึกโชคดีสุดๆ
โชคดีที่เริ่มเกมมาเขาก็ได้เป็นศิษย์บู๊ตึ๊ง และที่โชคดีไปกว่านั้นก็คือ เขาได้ผูกติดกับ 【มินิเกมปล่อยบอท】
ไม่อย่างนั้นล่ะก็....
แม่มเอ๊ย ชาตินี้ทั้งชาติคงพลิกหัวไม่ขึ้นแน่ๆ!
ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าขอบเขตยอดปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์เนี่ย มันจะทะลวงผ่านได้ยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้?!
แค่เงื่อนไขเริ่มต้น ก็เยอะจนน่าตกใจแล้ว
ต้องฝึกฝนวิชาระดับสูงให้ได้ซะก่อน ถึงจะมีความหวังริบหรี่ในการทะลวงเข้าสู่ขอบเขตยอดปรมาจารย์!
แค่เงื่อนไขข้อนี้ข้อเดียว ก็ทำให้คนจำนวนนับไม่ถ้วน ต้องยอมเผาผลาญชีวิตตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย ถึงจะมีโอกาสได้มันมา
ท้ายที่สุดแล้ว ก็ไม่มีขุมกำลังใหญ่แห่งไหน ยอมถ่ายทอดวิชาระดับสูงให้ง่ายๆ หรอก!
ถ้ามันมีเกลื่อนกลาดเต็มถนน แบบนั้นยังจะเรียกว่าวิชาระดับสูงได้อีกงั้นรึ?!
เป็นจอมยุทธ์ในยุทธภพว่าอยู่ยากแล้ว เป็นศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ได้อยู่ยืดเหมือนกัน
ด้วยมาตรฐานการเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สืบทอดลับของบู๊ตึ๊ง ยังไงก็ต้องมีศิษย์สืบทอดลับเป็นหมื่นคน
แต่ในบรรดาศิษย์สืบทอดลับนับหมื่นคนนี้ จะมีสักกี่คนที่สามารถก้าวขึ้นสู่ "ทำเนียบมังกรซ่อน" ได้ล่ะ?!
ถ้าไม่สามารถก้าวขึ้นสู่ "ทำเนียบมังกรซ่อน" ได้ อย่างมากก็แค่ได้รับสวัสดิการดีกว่าศิษย์ก่อนพฤกษาธรรมดาทั่วไปเท่านั้นแหละ
แต่โอกาสที่จะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตยอดปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์น่ะ มันก็แทบไม่ต่างกันเลย
นั่นก็หมายความว่า ศิษย์สืบทอดลับส่วนใหญ่กับศิษย์ธรรมดา โดยเนื้อแท้แล้วมันไม่มีความแตกต่างกันเลยสักนิด
อย่างมากก็แค่ ศิษย์สืบทอดลับสามารถไล่ตามวิถียุทธ์ได้อย่างอิสระมากกว่า โดยไม่ต้องถูกผูกมัดกับภารกิจต่างๆ ของสำนัก จนต้องสูญเสียเวลาและพลังงานไปอย่างเปล่าประโยชน์
"ยอดปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์!"
หลิวหยางกำหมัดแน่น ภายในใจเต็มไปด้วยความแน่วแน่
พรสวรรค์ ก็เป็นแค่พรสวรรค์
หากต้องการจะก้าวขึ้นสู่เวทีระดับโลกของแผ่นดินเสินโจว และกลายเป็นยอดคนในโลกจอมยุทธ์รวมมิตรแห่งนี้ล่ะก็ จะต้องทะลวงเข้าสู่ขอบเขตยอดปรมาจารย์ให้ได้เท่านั้น!
หากไม่เป็นยอดปรมาจารย์ ท้ายที่สุดก็เป็นได้แค่ดั่งมดปลวก!
โลกใบนี้ มันช่างโหดร้ายแบบนี้แหละ!
ต่อให้เป็นยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ ที่สามารถก้าวขึ้นสู่ "ทำเนียบมังกรซ่อน" ได้
ก็รุ่งโรจน์อยู่ได้แค่อีกไม่กี่ปี หรืออย่างมากก็ไม่กี่สิบปีเท่านั้น
หากปล่อยเวลาผ่านไปนานๆ แล้วยังไม่สามารถตระหนักรู้สภาวะยอดปรมาจารย์ เพื่อก้าวขึ้นเป็นยอดปรมาจารย์แห่งยุคได้
ถึงตอนนั้น ยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์แบบนี้ ใครมันจะไปยอมรับอีกล่ะ?!
รังแต่จะถูกคนอื่นมองว่าเป็นพวก "หมาหวงก้าง" ซะเปล่าๆ!
สารพัดคำด่าทอและน้ำเน่าเสียจะถูกสาดโคลนเข้าใส่!
เมื่อถึงเวลานั้น ต่อให้เป็นถึงศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ก็ต้องชื่อเสียงป่นปี้ สถานะในสำนักลดฮวบฮาบอย่างบ้าคลั่ง...
ผลลัพธ์จะเป็นยังไง ก็คงไม่ต้องพูดถึงแล้ว!
มีแต่จะจมดิ่งสู่วังวนอันเลวร้าย และใช้ชีวิตอย่างยากลำบากยิ่งขึ้นไปอีก
และเมื่อสูญเสียสถานะยอดอัจฉริยะแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว....
ถึงเวลานั้น บรรดายอดฝีมือระดับปรมาจารย์ในยุทธภพ ก็จะเริ่มลงมือสิ!
ปรมาจารย์ลงมือทีนึง จะมีขอบเขตก่อนพฤกษาสักกี่คน ที่สามารถต้านทานได้?!
ตัวตายมลายสิ้น ย่อมเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้!
ไม่มีขุมกำลังใหญ่แห่งไหน ยอมเปิดศึกใหญ่โต เพียงเพื่อศิษย์ที่ไม่มีอนาคตแค่คนเดียวหรอกนะ!
"บัดซบเอ๊ย คิดจะปล่อยจอยนี่มันยากจริงๆ!"
ยิ่งคิด หลิวหยางก็ยิ่งหน้าถอดสี
โลกจอมยุทธ์รวมมิตรแห่งนี้ มันอยู่ยากจริงๆ คิดจะนอนปล่อยจอยสบายๆ น่ะ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย!
มีแต่ต้องปีนป่ายขึ้นไปเรื่อยๆ เท่านั้น ถึงจะได้รับอิสระอย่างแท้จริง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตอนนี้ฟ้าดินกำลังจะพลิกผัน ความวุ่นวายครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้น!
มันมีแต่จะอยู่ยากขึ้นเรื่อยๆ!
อยากได้อิสระงั้นรึ?
ก็ต้องดูว่าหกราชวงศ์ใหญ่จะยอมรึเปล่าด้วย!
พวกไม่มีฝีมือ ก็ต้องก้มหน้าก้มตาเป็นทาสรับใช้ ส่วนพวกมีฝีมือ ก็ต้องถูกส่งไปเข่นฆ่ากันในสนามรบ!
เอาเป็นว่า พวกเขาไม่ยอมปล่อยให้ทรัพยากรสูญเปล่าไปแม้แต่นิดเดียวแน่ๆ!
ในจุดนี้ หกราชวงศ์ใหญ่ไม่ได้มีความแตกต่างกันโดยเนื้อแท้เลยสักนิด แค่ดูว่าวิธีการของใครมันจะดูนุ่มนวลกว่ากันเท่านั้นแหละ
อย่างราชวงศ์ต้าหยวนกับต้าชิง ซึ่งเป็นราชวงศ์ต่างเผ่าเนี่ย เพื่อรักษาอำนาจปกครองเอาไว้ พวกเขาแทบจะไม่สนใจที่จะสร้างภาพด้วยซ้ำ
เล่นเกณฑ์ "ชายฉกรรจ์" ไปเป็นทาส เป็นกองทัพทาส เพื่อเอาไปเป็นเป้าเคลื่อนที่ในสนามรบดื้อๆ เลย
เห็นได้ชัดเลยว่า หากไม่เป็นยอดปรมาจารย์ ท้ายที่สุดก็เป็นได้แค่ดั่งมดปลวก!
ก่อนที่จะก้าวขึ้นเป็นยอดปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์ จะชะล่าใจไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว!