spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
| *ตั้งค่าถาวร (คลิกตั้งค่าถาวร) |
ตอนที่ 35 เปิดประตูสวรรค์ ทะลวงก่อนพฤกษา! (ตอนที่สี่)
หลังจากเที่ยวเล่นชมนกชมไม้ไปสามวันเต็มๆ สภาวะจิตใจของหลิวหยางก็สงบนิ่ง เส้นชีพจรทั่วร่างก็ปรับตัวเข้ากับลมปราณภายในอันมหาศาลถึงเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบสายได้แล้ว
ทั้งร่างกายและจิตใจ ล้วนกลับคืนสู่สภาวะที่สมบูรณ์ที่สุด!
ในวันนี้ หลิวหยางนั่งขัดสมาธิ หลังจากตรวจสอบสภาวะของตัวเองจนแน่ใจว่าทุกอย่างอยู่ในจุดสูงสุดแล้ว
"วันนี้แหละ เปิดประตูสวรรค์ ทะลวงก่อนพฤกษา!"
เขาพึมพำในใจอย่างแน่วแน่ ไม่มีความลังเลอีกต่อไป
รวบรวมสมาธิไปที่จุดตันเถียน โคจรลมปราณภายในให้ไหลเวียนไปตามเส้นชีพจรประหลาดทั้งแปด พุ่งตรงไปที่จุดไป่ฮุ่ยบนกระหม่อม
"จุดไป่ฮุ่ย" คือจุดเชื่อมต่อระหว่างโลกภายในและโลกภายนอก
หากทะลวงจุดนี้ได้ ก็จะสามารถเชื่อมโยงโลกภายในและโลกภายนอกเข้าด้วยกัน
เมื่อจุดนี้เปิดออก ก็จะสามารถสูดซับพลังปราณแห่งฟ้าดิน เพื่อหลอมปราณบำรุงวิญญาณได้
ถึงตอนนั้น ลมปราณภายในทั่วร่างจะหลอมรวมเข้ากับพลังปราณแห่งฟ้าดิน และหลังจากผ่านกระบวนการหลอมกลั่น ก็จะแปรสภาพเป็นลมปราณแท้ก่อนพฤกษา
ลมปราณแท้ก่อนพฤกษาจะย้อนกลับมาหล่อเลี้ยงร่างกาย ทำให้ร่างกายเกิดการวิวัฒนาการ พลังแก่นแท้พุ่งทะยาน อายุขัยทะลวงขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดา ยืนยาวถึงสองร้อยปี!
เรียกได้ว่า ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตก่อนพฤกษา ก็จะเกิดความแตกต่างระหว่าง "เซียนกับมนุษย์"
นับจากนี้ไป จะไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป!
แก่นแท้ของชีวิต จะเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง!
เมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตก่อนพฤกษา วิถียุทธ์ก็จะยิ่งแสดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์มากขึ้นเรื่อยๆ
หากอยู่ในแผ่นดินเสินโจวอันกว้างใหญ่ ผู้ฝึกยุทธ์ก่อนพฤกษาสามารถสะกดข่มได้ทั้งอำเภอ กลายเป็นตัวตนระดับยักษ์ใหญ่ประจำอำเภอ
หากยอดฝีมือก่อนพฤกษาก่อตั้งตระกูลหรือพรรคพวกขึ้นมา ก็จะกลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลประจำอำเภอ!
ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ศิษย์ก่อนพฤกษาอาจจะดูไม่สะดุดตาอะไรเลย
แต่ถ้าอยู่โลกภายนอกล่ะก็ นี่คือยอดฝีมือก่อนพฤกษาของแท้!
สาเหตุที่มันแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวขนาดนี้ ก็เพราะแผ่นดินเสินโจวมันกว้างใหญ่เกินไปยังไงล่ะ!
ส่วนดินแดนศักดิ์สิทธิ์นั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะครอบครอง "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์" ที่เป็นดั่งแดนเซียน แถมยังได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยทรัพยากรจากทั่วทั้งเสินโจวอีก
จุดไป่ฮุ่ยในฐานะจุดเชื่อมต่อระหว่างโลกภายในและโลกภายนอกนั้น ประตูของมันแข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
ด้วยเหตุนี้ กระบวนการทะลวงจุดไป่ฮุ่ย จึงถูกเรียกว่า "เปิดประตูสวรรค์" ซึ่งหมายความว่าประตูนี้มันแข็งแกร่งราวกับประตูสวรรค์นั่นเอง
ทำเอาผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตหลังพฤกษานับไม่ถ้วนบนโลกใบนี้ ต้องมาตกม้าตายและสิ้นหวังอยู่หน้าประตูบานนี้
แต่สำหรับศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว กระบวนการ "เปิดประตูสวรรค์" ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย
รากฐานวิถียุทธ์ชั้นยอดที่ปูเอาไว้ สามารถช่วยให้ศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทะลวงผ่านกำแพงลมปราณภายในห้าพันสายไปได้อย่างสบายๆ
และทันทีที่มีลมปราณภายในห้าพันสาย ก็จะสามารถทะลวง "ประตูสวรรค์" ได้อย่างราบรื่นสุดๆ!
แต่สำหรับหลิวหยางแล้ว ด้วยลมปราณภายในที่สูงปรี๊ดถึงเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบสายของเขา มันลึกล้ำกว่าผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตหลังพฤกษาทั่วไปตั้งไม่รู้กี่เท่า
แค่โคจรลมปราณภายในเบาๆ ลมปราณภายในในร่างก็พุ่งทะยานราวกับมังกรยักษ์ โถมเข้าใส่ "ประตูสวรรค์" อย่างบ้าคลั่ง
ตู้ม!
"ประตูสวรรค์" เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลมปราณภายในอันมหาศาลขนาดนี้ ก็เปราะบางราวกับไม้ผุ แค่ชนปุ๊บก็แหลกปั๊บ!
ประตูสวรรค์เปิดออก!
โลกภายในและโลกภายนอกเชื่อมต่อกัน สะพานเชื่อมฟ้าดินปรากฏขึ้น!
พลังปราณฟ้าดินอันเข้มข้นสุดขีดภายใน "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์" ของบู๊ตึ๊ง ราวกับค้นพบเป้าหมาย พากันแห่ทะลักเข้ามา และหลั่งไหลเข้าสู่ "ประตูสวรรค์" ที่เปิดออกอย่างบ้าคลั่ง
หลิวหยางรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังแช่อยู่ในทะเลแห่งพลังปราณฟ้าดิน ถูกพลังปราณฟ้าดินนับไม่ถ้วนที่ควบแน่นจนเป็นรูปธรรม หลั่งไหลเข้ามาในร่างอย่างบ้าคลั่ง
ส่วนร่างกายของเขาก็ราวกับทะเลทรายที่แห้งแล้งมานาน กลืนกินและสูดซับพลังปราณฟ้าดินทุกอย่างที่ขวางหน้าอย่างตะกละตะกลาม
ไม่ว่าจะเป็นการทะลวง "จุดไป่ฮุ่ย" เพื่อเปิดประตูสวรรค์
หรือการสูดซับพลังปราณแห่งฟ้าดิน ล้วนราบรื่นสุดๆ!
ไม่รู้สึกถึงความยากลำบากหรือคอขวดใดๆ เลยแม้แต่น้อย
ประกอบกับพลังปราณแห่งฟ้าดินอันเข้มข้นสุดขีดภายใน "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์" ของบู๊ตึ๊ง ทำให้เขาไม่ต้องกังวลเรื่องพลังปราณฟ้าดินไม่พอใช้ ในตอนที่ร่างกายกำลังวิวัฒนาการเป็นกายาก่อนพฤกษาเลย
ไม่จำเป็นต้องเตรียมยาลูกกลอนอะไรเพื่อมาช่วยเสริมพลังปราณฟ้าดินเลยสักนิด!
เมื่อหลิวหยางกลืนกินและสูดซับพลังปราณฟ้าดินที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างอย่างตะกละตะกลาม พลังปราณฟ้าดินที่พุ่งเข้ามาจากรอบด้านก็ค่อยๆ ควบแน่นจนเป็นรูปธรรม ก่อให้เกิดนิมิตพลังปราณต่างๆ นานา
มันค่อยๆ ปกคลุมไปทั่วทั้งลานบ้าน และขยายวงกว้างออกไป ก่อตัวเป็นวังวนพลังปราณขนาดใหญ่รัศมีกว่าร้อยเมตร
ไม่นาน บรรดาศิษย์อารามสายบนที่อยู่รอบๆ ก็สังเกตเห็น ต่างพากันเดินออกมาจากเรือนของตัวเอง แล้วแหงนหน้ามองขึ้นไป
"นี่มันนิมิตทะลวงก่อนพฤกษา!"
"ซี๊ดด วังวนพลังปราณรัศมีร้อยเมตร ศิษย์พี่ท่านนี้สะสมลมปราณภายในไว้ลึกล้ำจนโรคจิตเกินไปแล้ว!"
"พูดเป็นเล่น แกก็หัดดูซะบ้างสิ ว่าใครกำลังทะลวงก่อนพฤกษา?!"
"ซี๊ดดด นั่นมันเรือนของศิษย์น้องหลิว... ไม่สิ ศิษย์พี่หลิว! ศิษย์พี่หลิวกำลังทะลวงก่อนพฤกษางั้นรึ?!"
"ตอนงานประลองใหญ่อารามสายบน ลมปราณภายในของศิษย์พี่หลิวก็เกินเก้าพันสายไปแล้ว ตอนนี้งานประลองใหญ่ผ่านไปตั้งห้าเดือนแล้วนะ ตั้งห้าเดือนเต็มๆ! ด้วยพรสวรรค์ระดับปีศาจของศิษย์พี่หลิว ป่านนี้ลมปราณภายในคงทะลุเก้าพันห้าร้อยสายไปแล้วมั้ง?!"
"เก้าพันห้าร้อยสายเรอะ? ศิษย์พี่หลิวเป็นใครกัน! เขาย่อมต้องมุ่งหน้าทะลวงสู่ขีดจำกัดของขอบเขตหลังพฤกษาอยู่แล้ว ต้องรอจนถึงจุดที่ไม่อาจก้าวหน้าไปได้มากกว่านี้อีก ถึงค่อยทะลวงระดับต่างหาก ด้วยพรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์และรากฐานวิถียุทธ์ของเขา อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีลมปราณภายในสักเก้าพันแปดร้อยสายแหละวะ?!"
"ซี๊ดด ลมปราณภายในเก้าพันแปดร้อยสาย! นี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง!?"
"ถึงแม้ว่าพอลมปราณภายในยิ่งเข้าใกล้ขีดจำกัดก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นยาก แต่หลังจากทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อนพฤกษาแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากถึงก่อนพฤกษาขั้นสูงสุด ลมปราณแท้ก่อนพฤกษาก็จะยิ่งลึกล้ำตามไปด้วยนะ!"
"พวกที่ใช้ลมปราณภายในห้าพันสายทะลวงก่อนพฤกษา พอไปถึงก่อนพฤกษาขั้นสูงสุด ลมปราณแท้ในร่างอย่างมากก็แค่หนึ่งหมื่นสายเท่านั้น แต่ยิ่งทะลวงระดับได้ใกล้เคียงขีดจำกัดของขอบเขตหลังพฤกษามากเท่าไหร่ ถึงตอนนั้นลมปราณแท้ก่อนพฤกษาก็จะยิ่งมหาศาล พุ่งทะยานไปถึงสองหมื่น สามหมื่นสายโน่นเลย!"
"ซี๊ดด รากฐานอันหนาแน่นของศิษย์พี่หลิว พอไปถึงก่อนพฤกษาขั้นสูงสุด จะไม่พุ่งตรงไปถึงขีดจำกัดก่อนพฤกษาที่หนึ่งแสนสายเลยเรอะ?!"
"แค่ปริมาณลมปราณแท้ก่อนพฤกษา ก็มากกว่ายอดฝีมือก่อนพฤกษาทั่วไปเกือบสิบเท่าแล้ว!!"
"ความห่างชั้นนี้มันจะมหาศาลเกินไปแล้วมั้ง?!"
"ถ้าความห่างชั้นไม่เยอะ จะถูกเรียกว่ายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ได้ยังไงล่ะ?! ต่อให้อยู่ในก่อนพฤกษาขั้นสูงสุดเหมือนกัน แต่บนสนามรบ ยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์สามารถตบยอดฝีมือก่อนพฤกษาคนอื่นๆ ให้ร่วงได้ในวิเดียวเลยนะเว้ย!"
"ถูกต้องที่สุด! ถ้าความห่างชั้นมันไม่เยอะ พวกเราจะยอมเสียเวลาและพลังงานมหาศาล มาก้มหน้าก้มตาสะสมลมปราณภายใน เพื่อปูรากฐานวิถียุทธ์ให้แน่นปึ้กไปทำไมกันล่ะ?!"
"ไร้เทียมทาน! ศิษย์พี่หลิวไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน!"
"ด้วยรากฐานอันไร้เทียมทานที่ศิษย์พี่หลิวสร้างขึ้น การก้าวขึ้นสู่ 'ทำเนียบมังกรซ่อน' ก็เป็นแค่เรื่องปอกกล้วยเข้าปาก!"
"......"
บรรดาศิษย์อารามสายบนต่างพากันร้องอุทานด้วยความทึ่ง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังเรือนของหลิวหยาง แต่ละคนอิจฉาจนตาร้อนผ่าวไปหมด
สำหรับพวกเขาแล้ว "ทำเนียบมังกรซ่อน" เป็นสิ่งที่แม้แต่ฝันก็ยังไม่กล้า
แต่สำหรับหลิวหยางแล้ว นั่นมันเป็นเรื่องง่ายๆ สบายๆ!
ความห่างชั้นนี้ อนาคตที่รออยู่ข้างหน้านี้ มันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว!
และไม่นาน ข่าวที่หลิวหยาง "เปิดประตูสวรรค์" ทะลวงขอบเขตก่อนพฤกษา ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งอารามสายบนบู๊ตึ๊งด้วยความเร็วแสง แถมยังลุกลามไปทั่วทั้งเขาบู๊ตึ๊งอย่างรวดเร็วอีกด้วย
"ในที่สุดเขาก็มาถึงระดับนี้แล้ว..."
บนยอดเขาหลักของบู๊ตึ๊ง บรรดาศิษย์ก่อนพฤกษาแห่งบู๊ตึ๊งทุกคน ถึงกับใจสั่นสะท้าน
ภาพเงาร่างอันแสนเกียจคร้านนั่น ผุดขึ้นมาในหัวของพวกเขา
เป็นความหวาดหวั่นที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์แบบนี้ ไม่มีศิษย์ก่อนพฤกษาแห่งบู๊ตึ๊งคนไหน ที่จะสามารถรักษาสีหน้าให้สงบนิ่งได้เลย
สิ่งที่มี ก็คือความรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่!
ก่อนหน้านี้ คนที่โดนคือพวกศิษย์อารามสายบน
แต่ตอนนี้ ถึงคิวของพวกเขากลุ่มศิษย์ก่อนพฤกษา และศิษย์สืบทอดลับบ้างแล้ว
ไม่มีอะไรที่จะทำให้รู้สึกสิ้นหวังไปกว่าการต้องทนดูเด็กรุ่นหลัง พุ่งทะยานตามมาติดๆ แล้วแซงหน้า ทิ้งห่างพวกเขาไปแบบไม่เห็นฝุ่นอีกแล้ว
..
หลิวหยางไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าเรื่องขี้ประติ๋วอย่างการทะลวงขอบเขตก่อนพฤกษาของเขา จะทำให้ทั่วทั้งเขาบู๊ตึ๊งต้องสั่นสะเทือนอีกครั้ง
แถมยังกลายเป็นเป้าสายตาของคนนับหมื่นโดยไม่รู้ตัวอีกต่างหาก
ในวินาทีนี้ เขากำลังกลืนกินพลังปราณฟ้าดินทุกอย่างรอบตัวอย่างตะกละตะกลามและบ้าคลั่ง
ดื่มด่ำกับความรู้สึกแปลกใหม่นานัปการ หลังจากที่ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อนพฤกษาอย่างตื่นตาตื่นใจ