spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
| *ตั้งค่าถาวร (คลิกตั้งค่าถาวร) |
ตอนที่ 39 ปล่อยบอทสามสาย วิชาระดับสูงเข้าสู่ขั้นต้น! (ตอนที่สี่)
“คัมภีร์เก้าเอี้ยง, วิชาตัวเบาเหินเวหา, เพลงกระบี่สองลักษณ์หยินหยาง....”
นอกหอตำรา ผู้อาวุโสฉินมองดูวิชาสืบทอดสามอย่างที่หลิวหยางเลือกออกมา แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ: “ดีมาก วิชาสืบทอดทั้งสามนี้ล้วนเป็นวิชาระดับสูงที่มีชื่อเสียงเกริกไกรของบู๊ตึ๊งเรา!”
“ที่สำคัญที่สุดคือ บรรดายอดปรมาจารย์หรือแม้แต่มหาปรมาจารย์วิถียุทธ์จำนวนมาก ต่างก็เคยฝึกฝนวิชาสืบทอดทั้งสามนี้ ในวันหน้าหากเจ้าติดขัดปัญหาในการฝึกฝนตรงไหน ก็สามารถหาคำชี้แนะได้ไม่ยาก!”
ผู้อาวุโสฉินรู้สึกว่าหลิวหยางเลือกได้ชาญฉลาดและถูกต้องที่สุด
แม้ว่า "คัมภีร์เก้าเอี้ยงบู๊ตึ๊ง" จะด้อยกว่าวิชากำลังภายในระดับสูงอีกวิชาอย่าง "คัมภีร์บริสุทธิ์ไร้สภาพ" อยู่บ้าง
แต่คัมภีร์เก้าเอี้ยงบู๊ตึ๊งนั้นไม่มีเงื่อนไขในการฝึกที่ยุ่งยากน่ะสิ!
ส่วนคัมภีร์บริสุทธิ์ไร้สภาพน่ะเก่งจริง แต่มันดันเป็นวิชาพรหมจรรย์ นอกจากพวกที่ทุ่มเททั้งชีวิตให้วิถียุทธ์จริงๆ แล้ว ก็แทบไม่มีใครอยากเรียนเลย
ทั่วทั้งบู๊ตึ๊งมีคนฝึกวิชานี้อยู่น้อยเต็มที
ส่วน "เพลงกระบี่สองลักษณ์หยินหยาง" นอกเหนือจากหลักแนวคิดหยินหยางที่สามารถต่อยอดไปสู่การบรรลุวิถีหยินหยางในอนาคตได้แล้ว
ลำพังแค่ตอนนี้ เพลงกระบี่นี้ก็ถือว่าครบเครื่องทั้งรุกและรับ ไม่เอนเอียงไปทางใดทางหนึ่ง และไม่มีจุดอ่อนให้โจมตี
เหมาะที่สุดสำหรับยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ที่มีลมปราณแท้อันลึกล้ำ และใช้พลังที่เหนือกว่าบดขยี้ศัตรูอย่างหลิวหยาง!
เพลงกระบี่นี้ขอแค่ฝึกจนถึงขั้นความสำเร็จใหญ่ เมื่อบวกกับลมปราณแท้อันมหาศาล
ก็เพียงพอที่จะไปโลดแล่นชิงชัยบน "ทำเนียบมังกรซ่อน" ได้แล้ว!
และยังเป็นวิชาที่เหล่าอัจฉริยะคนอื่นๆ ยำเกรง....
เป็นคู่ต่อสู้ที่น่ารำคาญที่สุด!
ไม่มีเหตุผลอื่น นอกจากมันรับมือได้ยากสุดๆ!
ขอเพียงไม่สามารถเอาชนะได้ภายในไม่กี่กระบวนท่า ก็จะถูกดึงเข้าสู่เกมรุกรับที่เหนียวแน่น ถูกเกาะติดจนแกะไม่ออก หากเผลอเพียงนิดเดียวก็จะถูกโต้กลับจนเพลี่ยงพล้ำ และกลับกลายเป็นฝ่ายปราชัยไปในที่สุด
ถามหน่อยเถอะ เจอคู่ต่อสู้แบบนี้ ใครบ้างจะไม่หงุดหงิด?!
เหล่ายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์คนอื่นๆ ต่างไม่อยากเผชิญหน้ากับศิษย์บู๊ตึ๊งที่ฝึก "เพลงกระบี่สองลักษณ์หยินหยาง" มากที่สุด
กระทั่งไม่กล้าแม้แต่จะไปหาเรื่อง เพราะกลัวว่าจะถูกตามพัวพันไม่เลิกรา
“ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า หากฝึกเพลงกระบี่สองลักษณ์หยินหยางแล้ว ในวันหน้าไม่รู้ว่าจะมีอัจฉริยะตั้งเท่าไหร่ที่ต้องปวดหัวตายเมื่อเจอเจ้า!”
เมื่อนึกถึงประสบการณ์ตอนลงเขาในอดีต ผู้อาวุโสฉินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
หลิวหยางไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น สาเหตุหลักที่เขาเลือกเพลงกระบี่นี้ ก็เพื่อปูรากฐานไว้สำหรับเรียนรู้ "เพลงกระบี่ไท่เก๊ก" ในอนาคตนั่นเอง
ส่วนเรื่องที่เพลงกระบี่สองลักษณ์หยินหยางจะครบเครื่องรุกรับและรับมือยากขนาดไหนนั้น
มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่รึไง?!
บู๊ตึ๊งยังมีอีกชื่อเรียกหนึ่ง นั่นก็คือ เจนวู (จอมเทพแห่งทิศเหนือ)!
และลักษณะเด่นที่สุดของเทพเจนวูคืออะไร?
นั่นก็คือ — เต่าคะนอง (เสวียนอู่)!
เต่าคะนอง ครบเครื่องทั้งรุกและรับ พลังป้องกันสูงเสียดฟ้า!
การที่มันรับมือยาก จึงเป็นเรื่องที่ปกติที่สุดแล้ว!
ศิษย์บู๊ตึ๊ง ก็ควรจะต้องรับมือยากเหมือน "เต่าคะนอง" นี่แหละ!
ต้องรอดชีวิตให้ได้ ถึงจะมีโอกาสทำคะแนน!
สำหรับหลิวหยาง เขามีอนาคตที่ก้าวไกลและรุ่งโรจน์รออยู่
ย่อมต้องเลือกอัปเกรดทักษะการเอาตัวรอดให้เต็มพิกัดเป็นอันดับแรก
หากไม่ติดว่าวิถีกำลังภายนอกมันสุดโต่งเกินไป เขายังแอบคิดเลยว่าควรจะฝึกทั้งในและนอกควบคู่กันไปดีไหม!
จากนั้นเขาก็เอ่ยลาผู้อาวุโสฉินแห่งอารามสายบน แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังอารามสืบทอดลับที่พักของเหล่าศิษย์สืบทอดลับทันที
เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะอัปเกรดวิชาทั่วทั้งร่างให้เป็นขั้นสูงในทันที
อารามสืบทอดลับบู๊ตึ๊งสร้างอยู่ตรงกึ่งกลางของยอดเขาหลักบู๊ตึ๊ง ที่นี่แม้จะมีศิษย์สืบทอดลับนับหมื่นคน
ดูเหมือนจะน้อยกว่าศิษย์อารามสายบนเพียงแค่นิดเดียว
แต่ในความเป็นจริง ทั่วทั้งอารามสืบทอดลับกลับดูโล่งและเงียบเหงาเป็นอย่างมาก
ศิษย์สืบทอดลับส่วนใหญ่ หลังจากฝึกฝนบนเขาบู๊ตึ๊งได้ไม่กี่ปี จนกระทั่งลมปราณแท้ผ่านพ้นช่วงเติบโตอย่างรวดเร็วไปแล้ว ก็จะพากันทยอยลงจากเขาไปท่องยุทธภพ
แต่ละคนต่างแยกย้ายไปทั่วแผ่นดินเสินโจว เพื่อออกตามหา "วาสนา" ในการตระหนักรู้สภาวะยอดปรมาจารย์
พวกที่มีพลังกล้าแข็งหน่อย ก็ไปมุ่งเป้าที่ "ทำเนียบมังกรซ่อน"
ส่วนพวกที่พลังด้อยกว่านิด ก็ตระเวนไปทั่วเสินโจว เพื่อเข้าร่วมการต่อสู้แย่งชิงในยุทธภพ
ซึ่งหลิวหยางไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย เพราะอีกไม่นานเขาก็ต้องลงจากเขาไปท่องยุทธภพเช่นกัน
และคงต้องตระเวนไปทั่วเสินโจวเหมือนศิษย์สืบทอดลับคนอื่นๆ นั่นแหละ!
เมื่อกลับมาถึงเรือนพักส่วนตัวที่ได้รับจัดสรรมา เขาปิดประตูลงกลอนและเริ่มกักตนทันที
โดยไม่สนใจกระแสความแตกตื่นที่เขาเพิ่งสร้างไว้ จากการทะลวงก่อนพฤกษาและก้าวสู่ขั้นปลายในรวดเดียวจนทั่วเขาบู๊ตึ๊งต้องสะเทือน
เขาเปิด "คัมภีร์เก้าเอี้ยงบู๊ตึ๊ง" ออกมา และเริ่มศึกษามันอย่างละเอียดในทันที
หลังจากศึกษาแล้ว คัมภีร์เก้าเอี้ยงบู๊ตึ๊งนี้เป็นวิชาที่พัฒนาต่อยอดมาจากเคล็ดวิชาบู๊ตึ๊งพื้นฐานจริงๆ มันมีความเชื่อมโยงกันอย่างแนบแน่น
การเปลี่ยนมาฝึกวิชานี้จึงราบรื่นราวกับสายน้ำไหล
ลองโคจรลมปราณตามเส้นทางของ "คัมภีร์เก้าเอี้ยงบู๊ตึ๊ง" เพียงรอบเดียว ก็สัมผัสได้ถึงความเร็วในการฝึกฝนที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่าตัว
อีกทั้งเส้นชีพจรที่เกี่ยวข้อง ยังขยายครอบคลุมไปถึงเส้นชีพจรย่อยขนาดเล็กอีกมากมาย หลังจากโคจรไปหนึ่งรอบ ลมปราณแท้ก่อนพฤกษาทั่วร่างก็เริ่มเปลี่ยนสภาพกลายเป็นปราณเก้าเอี้ยง
พละกำลังเพิ่มพูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!
ทำเอาหลิวหยางต้องพยักหน้าเบาๆ สมกับที่เป็น "คัมภีร์เก้าเอี้ยงบู๊ตึ๊ง" นี่มันคือคัมภีร์เก้าเอี้ยงฉบับบู๊ตึ๊งชัดๆ
มองไม่เห็นจุดอ่อนเลยแม้แต่น้อย กวาดสายตาไปทางไหนก็มีแต่จุดเด่นเต็มไปหมด!
เขาไม่รอช้า รีบถอด "เคล็ดวิชาบู๊ตึ๊งพื้นฐาน" ออก แล้วติดตั้ง "คัมภีร์เก้าเอี้ยงบู๊ตึ๊ง" ลงไปในระบบแทน
และในตอนนั้นเองเขาก็ได้พบว่า หลังจากที่เขาทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อนพฤกษาแล้ว
ฟังก์ชัน "ปล่อยบอท" ในส่วนของวิชายุทธ์ ได้เพิ่มโควต้าให้สามารถปล่อยบอทได้พร้อมกันถึงสองวิชา
จากเดิมที่มีหุ่นจำลองตัวจิ๋วอยู่สองตัว ตอนนี้กลายเป็นสามตัวแล้ว
นั่นหมายความว่าเขาสามารถ "ปล่อยบอทสามสาย" ได้แล้ว!
เห็นดังนั้นหลิวหยางก็ตาเป็นประกาย!
ปล่อยบอทสามสาย นี่มันสมบูรณ์แบบที่สุด!
ทีนี้ทั้งวิชากำลังภายใน วิชาตัวเบา และเพลงกระบี่ของเขา ก็จะก้าวหน้าไปพร้อมกันโดยไม่มีจุดอ่อนอีกต่อไป!
เขาจึงรีบหยิบ "วิชาตัวเบาเหินเวหา" และ "เพลงกระบี่สองลักษณ์หยินหยาง" ออกมาเริ่มศึกษาวิจัยทันที
เพียงแค่อ่านผ่านๆ รอบเดียว แล้วลองเริ่มขยับร่างกาย
ในพริบตาต่อมา ความเข้าใจมากมายมหาศาลก็พรั่งพรูเข้ามาราวกับทำนบแตก
นี่คือผลลัพธ์จากวิชาตัวเบาพื้นฐานและเพลงกระบี่พื้นฐานที่เขาฝึกจนบรรลุขั้นสมบูรณ์นั่นเอง
รากฐานวิชาตัวเบาและเพลงกระบี่อันแข็งแกร่ง ทำให้เขาแค่ลองฝึกเพียงรอบเดียว ก็สามารถเข้าถึงขั้นต้นของ "วิชาตัวเบาเหินเวหา" และ "เพลงกระบี่สองลักษณ์หยินหยาง" ได้ทันที
หลังจากนั้นเขาก็เข้าสู่สภาวะที่คล้ายกับการหยั่งรู้
ทุกครั้งที่ฝึกซ้อมหนึ่งรอบ ความก้าวหน้าจะพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง!
แรงบันาลใจไหลมาเทมาไม่ขาดสาย
หลังจากฝึกไปอย่างละสิบจบ
วิชาตัวเบาเหินเวหา... เข้าสู่ขั้นต้น!
เพลงกระบี่สองลักษณ์หยินหยาง... เข้าสู่ขั้นต้น!
"ข้ามันอัจฉริยะวิถียุทธ์ของแท้เลยนี่หว่า!"
หลิวหยางดีใจยกใหญ่ เขาเริ่มฝึกซ้อมวิชาระดับสูงทั้งสองอย่างนี้ด้วยความขยันขันแข็งยิ่งกว่าเดิม
ผ่านไปครึ่งค่อนวัน รากฐานดั้งเดิมที่มีอยู่ก็ถูกรีดออกมาจนหมดเกลี้ยง
พื้นฐานวิชาตัวเบาและเพลงกระบี่เดิมของเขา ช่วยส่งเสริมมาได้ถึงระดับนี้เท่านั้น หากจะก้าวต่อไป มันกลับกลายเป็นเรื่องยากที่จะทำความเข้าใจและควบคุมให้เชี่ยวชาญ
ระยะห่างที่จะไปถึงขั้นความสำเร็จใหญ่นั้น ดูจะไกลริบหรี่
หลิวหยางขว้างกระบี่ทิ้งทันที แล้วทิ้งตัวลงนั่งแหมะบนเก้าอี้พลางพึมพำกับตัวเอง: "ข้าประเมินพรสวรรค์วิถียุทธ์ของตัวเองสูงเกินไปจริงๆ...."
พอรากฐานหมดลง ความซับซ้อนของวิชาระดับสูงทั้งสองอย่างนี้ ด้วยความเร็วในตอนนี้ของเขา
หากไม่มีเวลาหลายปี ก็ไม่มีทางฝึกถึงขั้นความสำเร็จใหญ่ได้เลย!
ส่วนขั้นสมบูรณ์น่ะเหรอ?
แม่มเอ๊ย ต่อให้ก้มหน้าฝึกเป็นร้อยปี ก็คงไม่มีวันไปถึงขั้นสมบูรณ์ได้หรอก
มันยากบรรลัยจริงๆ!
สมแล้วที่เป็นวิชาระดับสูง ความวิจิตรพิสดารของมันเหนือชั้นสุดยอด
ทำให้หลิวหยางสัมผัสได้อย่างลึกซึ้งเลยว่า การจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตยอดปรมาจารย์นั้นมันยากลำบากขนาดไหน
ถ้าต้องให้เขามานั่งฝึกเพลงกระบี่เองจนถึงขั้นสมบูรณ์ แล้วยังต้องทะลวงขีดจำกัดขั้นสมบูรณ์เพื่อหยั่งรู้ถึงสภาวะกระบี่หยินหยางอีก!
บอกเลยว่าไม่มีทางเป็นไปได้!
แค่ขั้นสมบูรณ์ยังฝึกยากขนาดนี้ แล้วจะไปเอาปัญญาที่ไหนมาหยั่งรู้สภาวะกระบี่กันล่ะ?!
สุดท้าย หลิวหยางก็คำรามออกมาในใจด้วยความโมโหตัวเอง: "ปล่อยบอท!"
"ปล่อยบอทแม่มให้หมดเลย!"
เขาติดตั้งวิชาระดับสูงทั้งสองวิชานี้ลงไปในระบบ เพื่อเริ่มทำการ "ปล่อยบอท" ทันที
จะให้มานั่งฝึกเองน่ะเหรอ ไม่มีทางซะหรอก!
ปล่อยให้หุ่นจำลองในระบบมันก้มหน้าก้มตาปั่นแทนไปก็แล้วกัน!