spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
| *ตั้งค่าถาวร (คลิกตั้งค่าถาวร) |
บทที่ 12: Legend
พอได้ยินเสียงในใจของลูกชาย หลี่เจ๋อก็เมินเฉยต่อส่วนที่เจ้านั่นบ่นด่าไปดื้อๆ
แต่เอาเถอะ อย่างน้อยก็พอจะทำให้เขาเข้าใจคร่าวๆ แล้วว่าไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'เขียนโปรแกรม' มันคืออะไรกันแน่
ถึงแม้ว่าลูกชายจะดูแคลนวุฒิการศึกษาและระดับฝีมือของเฉินควนคนนี้ซะเหลือเกิน แต่ลองคิดดูแล้ว แค่เอามาเป็นคนคุมร้านเน็ตก็ถือว่าเหลือเฟือเกินพอแล้ว
ดังนั้น หลี่เจ๋อจึงมองไปที่เฉินควน กระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า "เอ่อ... เสี่ยวเฉิน ในเมื่อนายเรียนสาย 'เขียนโปรแกรม' มา ฉันก็เชื่อว่านายคงจะสามารถรับหน้าที่เป็นคนคุมร้านเน็ตได้สบายๆ แหละนะ"
"แล้วนายคาดหวังเงินเดือนไว้ที่เท่าไหร่ล่ะ?"
พอได้ยินคำถามของหลี่เจ๋อ เฉินควนก็ลังเลไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยท่าทีระมัดระวังว่า "เถ้าแก่หลี่ครับ เงินเดือนที่ผมหวังไว้คือ หนึ่... แปด... แปดร้อยหยวนต่อเดือนครับ!"
ตอนแรกเขาตั้งใจจะบอกว่าหนึ่งพันหยวน แต่ดูเหมือนจะขาดความมั่นใจไปหน่อย เลยเปลี่ยนปากเป็นแปดร้อยหยวนแทน
แปดร้อยหยวนต่อเดือนงั้นเหรอ... ก็แอบสูงไปนิดนะ
คนคุมร้านเน็ตสองคนที่หลี่เจ๋อจ้างมาก่อนหน้านี้ ต่างก็ได้เงินเดือนหกร้อยหยวนกันทั้งนั้น แต่ว่า... มันก็ไม่ได้ถึงกับรับไม่ได้หรอก ยังไงซะอีกฝ่ายก็ถือว่าเป็นเด็กมหา'ลัยนี่นา
ยิ่งไปกว่านั้น ในใจของหลี่เจ๋อยังมีแผนการอื่นซ่อนอยู่อีกด้วย
เขาจึงพยักหน้า แล้วพูดว่า "ตกลง งั้นก็เดือนละแปดร้อยหยวน!"
พอได้ยินแบบนั้น เฉินควนก็ดีใจยกใหญ่ รีบพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "เถ้าแก่หลี่ครับ คุณยอมรับผมเข้าทำงานจริงๆ เหรอครับ?"
หลี่เจ๋อยิ้มบางๆ แล้วตอบ "แน่นอนสิ"
"ขอบคุณครับเถ้าแก่!" เฉินควนกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง
ดูทรงแล้ว ไอ้หนุ่มนี่หลังจากเรียนจบมาคงจะโดนสังคมตบหน้าสั่งสอนมาไม่น้อยล่ะสิ ไม่งั้นอุตส่าห์เป็นถึงเด็กจบ ปวส. ทั้งที ทำไมถึงได้ตื่นเต้นดีใจขนาดนี้กับอีแค่เงินเดือนแปดร้อยหยวนกันล่ะ
แต่ก็นะ เงินเดือนแปดร้อยหยวนในเมืองเจียงโจวยุคนี้ ก็ถือว่าเป็นรายได้ที่ค่อนข้างสูงพอตัวแล้ว
ต้องไม่ลืมนะว่า เมื่อก่อนตอนที่หลี่เจ๋อทำงานอยู่ในโรงงานของรัฐบาล เขายังได้เงินเดือนแค่ห้าร้อยกว่าหยวนเอง
ตอนนั้นเอง หลี่เจ๋อกก็ถามขึ้นอีกว่า "เสี่ยวเฉิน ในเมื่อนายเรียนเขียนโปรแกรมมา นายก็น่าจะเขียนซอฟต์แวร์เป็นใช่ไหม?"
เฉินควนลังเลไปนิดหนึ่ง มีท่าทีกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "เอ่อ... ถ้าเป็นแบบง่ายๆ ก็พอไหวครับ แต่ถ้าซับซ้อนขึ้นมาหน่อย... ฝีมือผมก็อาจจะรับมือไม่ไหวครับ"
พูดจบ เฉินควนก็แอบเหลือบมองหลี่เจ๋อด้วยความระมัดระวัง
หลี่เจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะลอบปรายตามองลูกชายที่อยู่ข้างๆ อย่างแนบเนียน
เป็นอย่างที่เสี่ยวตงพูดเป๊ะเลย ฝีมือของหมอนี่รับมือกับซอฟต์แวร์ที่ซับซ้อนไม่ได้จริงๆ ก็แค่ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถทำไอ้ 'ระบบร้านเน็ต' อะไรนั่นที่เสี่ยวตงพูดถึงออกมาได้หรือเปล่า...
ลองคิดดูแล้ว หลี่เจ๋อก็ตัดสินใจลองถามดูสักหน่อย
"คืออย่างนี้นะเสี่ยวเฉิน ความจริงแล้วฉันอยากจะหาคนมาทำซอฟต์แวร์ร้านเน็ต ที่สามารถให้ลูกค้าล็อกอินเข้าออกระบบเพื่อเล่นคอมได้ด้วยตัวเอง แล้วก็สามารถใช้จัดการเรื่องการเติมเงินของสมาชิกได้ด้วยน่ะ"
"รายละเอียดลึกๆ ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ ก็แค่มีไอเดียคร่าวๆ ประมาณนี้แหละ ไม่รู้ว่านายจะสามารถช่วยฉันเขียนซอฟต์แวร์ตัวนี้ เพื่อให้มันทำงานตามฟังก์ชันพวกนี้ออกมาได้ไหม?"
พอได้ยินคำพูดของหลี่เจ๋อ เฉินควนยังไม่ทันได้ตอบอะไร หลี่ตงที่อยู่ข้างๆ กลับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง และหันไปมองหลี่เจ๋ออย่างอึ้งๆ
[บ้าไปแล้ว พ่อหัวไวขนาดนี้เลยเหรอ ถึงกับคิดไอเดียทำระบบจัดการร้านเน็ตขึ้นมาได้เองเนี่ยนะ? แถมยังคิดเรื่องระบบสมาชิกได้อีกต่างหาก?]
หลี่ตงรู้สึกสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
ขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มรู้สึกว่า หรือเมื่อก่อนตัวเองจะดูแคลนพ่อของตัวเองเกินไปหน่อย?
การที่พ่อไม่ค่อยประสบความสำเร็จในชีวิตก่อนที่ฉันจะย้อนเวลามา ไม่ใช่เพราะพ่อไร้ความสามารถ แต่เป็นเพราะพ่อไม่มีโอกาสงั้นเหรอ?
หลี่เจ๋อได้ยินเสียงในใจของลูกชาย ก็อดไม่ได้ที่จะลอบยิ้มขำ
ไอ้เด็กแสบเอ๊ย กล้าดูถูกพ่อคนนี้นักนะ!
แกคงคิดไม่ถึงในฝันล่ะสิว่าฉันจะได้ยินทุกคำพูดในใจของแก ฮี่ๆ!
ตอนนั้นเอง เฉินควนก็ตอบกลับมาว่า "เถ้าแก่ครับ ฟังก์ชันที่คุณพูดมา... ฟังดูแล้วเหมือนจะไม่ค่อยซับซ้อนเท่าไหร่นะครับ แต่จะทำออกมาได้จริงๆ ไหม ผมคงต้องขอลองดูก่อนถึงจะรู้ครับ"
"ตกลง พอดีเลยช่วงสองสามวันนี้ร้านยังไม่เปิด พรุ่งนี้นายก็ไปที่ร้านเน็ตอีกสาขาของฉันก่อน อยู่ตรง 'ถนนอีเหริน' น่ะ ร้านชื่อ 'League of Legends' นั่นแหละร้านฉันเอง"
"นายตรงไปที่นั่น แล้วลองใช้คอมพิวเตอร์ดูว่านายจะสามารถทำซอฟต์แวร์ที่ฉันต้องการออกมาได้ไหม เดี๋ยวฉันจะกันคอมพิวเตอร์ไว้ให้นายใช้โดยเฉพาะเลยเครื่องนึง"
"ได้ครับเถ้าแก่!" เฉินควนรีบรับคำ "จริงสิครับเถ้าแก่ การจะเขียนซอฟต์แวร์มันจำเป็นต้องใช้เครื่องมือซอฟต์แวร์เฉพาะทางบางอย่างด้วย ไม่ทราบว่าคอมพิวเตอร์ในร้านของเถ้าแก่มีโปรแกรมพวกนี้ไหมครับ..."
หลี่เจ๋อจะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง เขาโบกมือปัดทันที "เรื่องพวกนี้นายไปจัดการเอาเองเลย ต้องใช้เงินเท่าไหร่ นายก็มาเบิกกับฉันได้โดยตรง"
"โอเคครับ!" เฉินควนไม่มีปัญหาอะไรแล้ว
"อืม งั้นเอาตามนี้แหละ พยายามเขียนซอฟต์แวร์นั่นออกมาให้เสร็จเร็วที่สุดก็แล้วกัน..."
"ได้ครับเถ้าแก่ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"
"อืม"
หลังจากเฉินควนเดินจากไป เสียงในใจของลูกชายหลี่ตงก็ดังขึ้นในหัวของหลี่เจ๋ออีกครั้ง...
[ก็ไม่รู้ว่าระดับฝีมือของเฉินควนคนนี้จะทำระบบจัดการร้านเน็ตออกมาได้ไหม แต่ก็นะ อีแค่ระบบจัดการร้านเน็ตมันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร น่าจะไม่มีปัญหาอะไรมั้ง]
[ตอนนี้ปี 99 แล้ว อีกปีสองปี อินเทอร์เน็ตกับเกมออนไลน์ก็จะเริ่มเฟื่องฟูขึ้นเรื่อยๆ ร้านเน็ตก็จะผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด ถึงตอนนั้นค่อยหาทางตะล่อมเตือนพ่อ ให้เอาไอ้ระบบจัดการร้านเน็ตตัวนี้ไปแจกให้ร้านเน็ตอื่นๆ ใช้ฟรีดีกว่า]
[ยิ่งมีร้านเน็ตใช้เยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็เท่ากับว่าเรามีช่องทางโปรโมทเกมบนคอมพิวเตอร์ของร้านเน็ตอื่นๆ ได้แบบฟรีๆ ฉันจำได้ว่าเกม 'Legend' น่าจะเปิดตัวช่วงปลายปี 01 มั้ง นี่มันคือปีศาจสูบเงินของแท้เลยนะ]
[ถึงตอนนั้นค่อยยุให้พ่อบินไปประเทศกิมจิ เพื่อกว้านซื้อลิขสิทธิ์เป็นตัวแทนจำหน่ายเกม Legend ในประเทศซะ แล้วอาศัยระบบร้านเน็ตนี่แหละ คอยดันเกมไปติดตั้งบนคอมพิวเตอร์ของทุกร้านเน็ตซะเลย แค่นี้ก็ประหยัดงบโปรโมทก้อนโตไปได้ตั้งเยอะ]
[นั่นมันเกม Legend เชียวนะ! ความทรงจำของคนทั้งยุคเลยนะเว้ย! ในยุคหลังๆ หลังจากที่บริษัท Shanda ได้เป็นตัวแทนจำหน่ายเกมนี้ ช่วงที่พีคที่สุด รายได้จากบัตรเติมเงินเดือนนึงปาเข้าไปตั้งหลายสิบล้านเชียวนะ!]
[แถมเถ้าแก่บริษัท Shanda ยังรวยทะลุฟ้ากลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งในปี 04 ก็เพราะเกมออนไลน์เกมนี้นี่แหละ! ทั้งๆ ที่ตอนเขาซื้อลิขสิทธิ์มา ดูเหมือนจะจ่ายไปแค่สามแสนเหรียญดอลลาร์สหรัฐเองมั้ง...]
[ขอแค่พ่อชิงตัดหน้าบริษัท Shanda คว้าสิทธิ์เป็นตัวแทนจำหน่ายเกมนี้มาให้ได้ในปี 01 ตำแหน่ง 'ลูกชายมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง' ของฉัน ก็แค่เอื้อมแล้วล่ะโว้ย!]
หลี่ตงคิดจินตนาการไปไกลลิบในใจ อดไม่ได้ที่จะเริ่มวาดฝันหวานถึงการได้เป็นลูกชายของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของตัวเอง...