spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

บทที่ 20: บ้านสิบหลังในมหานครเซี่ยงไฮ้!

'ดูท่าคงต้องพิจารณาเรื่องกว้านซื้อบ้านในเซี่ยงไฮ้เก็บไว้สักแปดถึงสิบหลังแล้วสิ' 'จริงสิ ที่ปักกิ่งก็ต้องกว้านซื้อเก็บไว้สักสองสามหลังด้วย อืม... แล้วก็ต้องหาซื้อบ้านตระกูลซื่อเหอย่วนเพิ่มอีกสักสองหลัง...'

หลี่เจ๋อตัดสินใจแน่วแน่แล้วในใจ

ตอนนี้ร้านเน็ต League of Legends ในเซี่ยงไฮ้มีสาขาทั้งหมดห้าแห่งแล้ว เขาจึงยังไม่คิดจะเปิดสาขาใหม่เพิ่มในเซี่ยงไฮ้ในเร็วๆ นี้ กลับเป็นโอกาสดีที่จะแบ่งเงินทุนบางส่วนมาซื้อบ้านเก็บไว้ก่อนก็แล้วกัน

ส่วนแผนการขยายกิจการร้านเน็ตในขั้นตอนต่อไป หลี่เจ๋อวางแผนไว้ว่าจะรุกคืบเข้าสู่เมืองใหญ่ๆ หลายเมืองในแถบสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีเกียง โดยตั้งเป้าว่าจะต้องให้มีร้านเน็ต League of Legends อย่างน้อยเมืองละหนึ่งสาขาให้ได้

ทว่า การลงทุนเปิดร้านเน็ตในเมืองอื่นๆ นั้นใช้ต้นทุนที่ต่ำกว่าทางฝั่งเซี่ยงไฮ้อยู่มาก บวกกับในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ราคาคอมพิวเตอร์ก็ปรับลดลงอย่างต่อเนื่อง หลี่เจ๋อจึงไม่ได้กังวลเรื่องนี้เท่าไหร่นัก

อย่างไรซะ การจะไปดูลาดเลาที่เมืองอื่น รวมถึงการหาทำเล ตกแต่งร้าน... และสารพัดเรื่องยุ่งๆ หลังจากนั้นจนถึงขั้นตอนนำคอมพิวเตอร์เข้าประจำที่ ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยๆ เป็นเดือน

ถึงตอนนั้น ร้านเน็ต League of Legends ทั้งเจ็ดสาขาที่มีอยู่ ก็คงสามารถดึงเงินทุนก้อนโตกลับมาให้เขาได้อีกครั้ง เพียงแต่ว่า เมื่อร้านเน็ตมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ หลี่เจ๋อก็เริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองเริ่มจะดูแลไม่ทั่วถึง แม้ว่าปกติแล้วร้านเน็ตทั้งสองสาขาในเจียงโจวจะฝากฝังให้ลูกพี่ลูกน้อง 'จางจื้อเฉิง' ช่วยดูแลอยู่ก็ตาม

สำหรับลูกพี่ลูกน้องคนนี้ เขายังคงไว้วางใจได้เสมอ แถมตอนนี้ร้านเน็ตก็ใช้ระบบจัดการร้านเน็ตที่ติดตั้งไว้แล้ว ทำให้การตรวจสอบบัญชีเป็นเรื่องง่าย

แต่ทางฝั่งเซี่ยงไฮ้ยังมีร้านเน็ตอีกถึงห้าสาขา ยิ่งถ้าต้องขยายกิจการต่อไปยังเมืองอื่นๆ อีก... หลี่เจ๋อรู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องจ้างผู้จัดการมืออาชีพสักคนมาช่วยบริหารจัดการเรื่องจุกจิกในแต่ละวันพวกนี้ หรือแม้แต่เรื่องการขยายสาขาไปเมืองอื่นๆ แล้วล่ะ

ไม่อย่างนั้นถ้าจะให้เขาแบกรับไว้คนเดียวทั้งหมด มีหวังได้เหนื่อยจนสายตัวแทบขาดตายพอดี

ในหัวของหลี่เจ๋อนึกเรื่องราวต่างๆ วนไปวนมาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็นึกขึ้นได้ว่าต้องตอบคำถามลูกชาย

เขาจึงเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "เอ้อ ก็แค่เรื่องที่พักอาศัยไม่ใช่เหรอ อีกไม่กี่วันพ่อจะไปเซี่ยงไฮ้ แล้วจะกว้านซื้อบ้านเก็บไว้สักแปดถึงสิบหลังเลย!" "ถึงตอนนั้นลูกอยากจะอยู่ตรงไหนก็ไปอยู่ที่นั่นเลย! พ่อของลูกน่ะตอนนี้มีเงิน!"

หลี่เจ๋อโบกไม้โบกมือด้วยท่าทางองอาจผ่าเผยและดูมีสง่าราศีสุดๆ

พอได้ยินที่หลี่เจ๋อพูด หลี่ตงก็เหลือบมองหลี่เจ๋อด้วยความประหลาดใจนิดๆ

[ดูท่าพ่อจะมีเงินเหลือเฟือจริงๆ แฮะ ถึงกับเอ่ยปากว่าจะซื้อทีเดียวแปดถึงสิบหลังแบบนี้ ไม่ต้องให้ฉันออกโรงตะล่อมอีกเลย]

[แต่ว่า ยังไงก็ต้องหาวิธีพูดให้พ่อลองไปซื้อบ้านเก็บไว้ที่ปักกิ่งสักสองสามหลังให้ได้...]

หลี่ตงแอบคิดอยู่ในใจ ส่วนหลี่เจ๋อที่แอบได้ยินเสียงในใจของลูก ก็ลอบยิ้มขำ

จากนั้นเขาก็รีบพูดต่อทันทีว่า "ไม่ใช่แค่ที่เซี่ยงไฮ้นะ เอาไว้ถ้าพ่อมีเวลาว่างเมื่อไหร่ พ่อจะเจียดเวลาไปที่ปักกิ่ง ไปที่กว่างโจว ไปที่เซินเจิ้น จะไปกว้านซื้อบ้านเก็บไว้เมืองใหญ่ละแปดถึงสิบหลังเลย!"

"ต่อไปลูกอยากจะไปอยู่ที่ไหนก็ไปอยู่ที่นั่นได้เลย!"

หลี่ตงพอได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายวับ

[พ่อของฉันนี่มันหัวไวใช่ย่อยเลยแฮะ ฉันเพิ่งจะคิดหาวิธีตะล่อมให้พ่อไปซื้อบ้านที่ปักกิ่ง ไม่นึกเลยว่าพ่อจะคิดการใหญ่ถึงขั้นกะจะไปกว้านซื้อที่กว่างโจวกับเซินเจิ้นเมืองละแปดถึงสิบหลังแบบนี้เอง]

[ต้องรู้ไว้นะว่าอีกยี่สิบปีข้างหน้า ราคาบ้านในเมืองระดับแนวหน้าพวกนี้ พุ่งไปแตะหลักเจ็ดแปดหมื่นหรือเป็นแสนต่อตารางเมตรกันทั้งนั้น]

[ถ้าเกิดว่าในทุกเมืองระดับแนวหน้ามีบ้านสักแปดถึงสิบหลัง ผ่านไปยี่สิบปี ต่อให้ฉันแค่รับมรดกอสังหาริมทรัพย์พวกนี้มา มูลค่าทรัพย์สินของฉันก็ต้องแตะระดับพันล้านอย่างแน่นอน!]

ชั่วขณะนั้น หลี่ตงอดไม่ได้ที่จะเริ่มวาดฝันถึงวันที่ตัวเองไปดูตัว

คู่ดูตัวพ่อแม่ฝ่ายหญิงถามโพล่งขึ้นมาว่ามีบ้านไหม จากนั้นเขาก็ปาโฉนดที่ดินในเมืองใหญ่ๆ ออกมาวางบนโต๊ะเป็นตั้งๆ ด้วยท่าทางเหนือชั้น

จากนั้นพอเห็นอีกฝ่ายตาค้างมองโฉนดที่ดินจนตาถลน เขาก็หยิบโฉนดพวกนั้นขึ้นมาแล้วหันหลังเดินจากไปอย่างสง่างามทิ้งท้ายว่า: ขอโทษทีนะ พอดีฉันมีแค่บ้านในเซี่ยงไฮ้ ปักกิ่ง กว่างโจว เซินเจิ้น... อยู่ไม่กี่สิบหลังน่ะ มันจนเกินไปไม่คู่ควรกับลูกสาวพวกคุณหรอก ลาก่อน!

พอได้ยินเสียงในใจที่เต็มไปด้วยจินตนาการเพ้อเจ้อของลูกชาย หลี่เจ๋อก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาด้วยความเอือมระอา ไอ้เด็กแสบเอ๊ย ทำไมถึงได้มีความชอบพิสดารแบบนี้กันนะ! พูดจริงๆ เลย... ไปเรียนรู้มาจากไหนเนี่ย! หลี่เจ๋อแอบบ่นด่าในใจ

ตอนนั้นเอง หลี่ตงก็ตั้งสติได้แล้วรีบพูดว่า "พ่อฮะ งั้นตกลงตามนี้นะ! ต้องซื้อบ้านเก็บไว้เมืองใหญ่ละหลายๆ หลังเลยนะ พ่อฮะ! พอถึงเวลาที่ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ไม่ว่าจะเป็นมหาวิทยาลัยในเมืองไหน ก็จะมีที่ให้นอนให้พักแล้ว ฮี่ๆ!"

หลี่ตงจงใจพูดออกมาแบบนี้ จุดประสงค์ก็เพื่อหาเหตุผลที่สมเหตุสมผลมาอ้าง เพื่อให้หลี่เจ๋อมีความมุ่งมั่นที่จะไปซื้อบ้านในทุกๆ เมืองระดับแนวหน้าให้ได้

ถ้ามีบ้านอยู่ในเมืองระดับแนวหน้าสักหลายสิบหลัง หลี่ตงก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปว่า หลี่เจ๋อจะสามารถก้าวขึ้นไปเป็นมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ภายใต้การชี้แนะของเขาได้หรือไม่ ต่อให้โชคร้ายเกิดเหตุสุดวิสัยที่หลี่เจ๋อทำธุรกิจพลาดจนเจ๊งขึ้นมา อย่างน้อยๆ ก็ยังมีอสังหาริมทรัพย์ในเมืองระดับแนวหน้าหลายสิบแห่งไว้เป็นฐานรองรับ

อนาคตวันข้างหน้า ยังไงซะเขาก็สามารถบรรลุอิสรภาพทางการเงิน นอนกินพุงกางเป็นเจ้าของที่ดินได้อย่างแน่นอน! ชีวิตแบบนั้นมันจะไม่แสนสุขสบายหรอกหรือ?

"ตกลง! อีกไม่กี่วันพ่อจะไปเซี่ยงไฮ้ก่อน ไปซื้อบ้านที่นั่น เสร็จแล้วค่อยเจียดเวลาไปปักกิ่ง ไปกว่างโจว ไปเซินเจิ้น! แต่ละเมืองจะกว้านซื้อให้ได้สักแปดถึงสิบหลังเลย!" หลี่เจ๋อพูดด้วยความอารมณ์ดี

สองวันต่อมา หลี่เจ๋อก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เซี่ยงไฮ้อีกครั้ง สิ่งแรกที่เขาทำเมื่อมาถึงเซี่ยงไฮ้ ก็คือการตระเวนดูบ้านและซื้อบ้าน

แม้ว่าเงินในมือของเขาจะไม่ได้เยอะมากมายอะไร แต่ก็ยังมีเหลืออยู่ประมาณสองล้านหยวน ด้วยราคาบ้านในเซี่ยงไฮ้ตอนนี้ การกว้านซื้อบ้านสดๆ เลยสักแปดถึงสิบหลังก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

แน่นอนว่าหลี่เจ๋อในฐานะนักธุรกิจย่อมไม่มีทางเอาเงินไปละลายแม่น้ำกับการจ่ายสดเพื่อซื้อบ้านหรอก ในเมื่อสามารถยืนยันได้อยู่แล้วว่าราคาบ้านในอนาคตจะต้องพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างแน่นอน หลี่เจ๋อย่อมต้องใช้ประโยชน์จากเงินทุนในมือให้คุ้มค่าที่สุด โดยการเลือกกู้เงินซื้อบ้าน และซื้อบ้านให้ได้จำนวนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ส่วนเรื่องผ่อนชำระเงินกู้... ก็ค่อยๆ ทยอยผ่อนไปก็แล้วกัน แต่ละเดือนต้องจ่ายสักกี่บาทเชียว?

หลี่เจ๋อใช้เวลาไปทั้งหมดห้าวันเต็มๆ กับการเดินสายดูบ้าน ต่อรองราคา แล้วก็ดำเนินเรื่องกู้เงิน... ในที่สุดหลี่เจ๋อก็กว้านซื้อบ้านในเซี่ยงไฮ้ได้ทั้งหมดสิบหลัง

พื้นที่ใช้สอยมีตั้งแต่เจ็ดแปดสิบตารางเมตร ไปจนถึงร้อยห้าสิบถึงหนึ่งร้อยหกสิบตารางเมตร

มีทั้งบ้านในย่านเมืองเก่า และบ้านในเขตผู่ตงใหม่ ในนั้นยังมีคอนโดมิเนียมสร้างใหม่ตั้งสองห้องที่ตั้งอยู่แถวหาดไว่ทานด้วย...

สำหรับการกว้านซื้อบ้านสิบหลังนี้ หลี่เจ๋อใช้เงินสดของตัวเองไปไม่ถึงหนึ่งล้านหยวนเท่านั้น ส่วนที่เหลือทั้งหมดเป็นการกู้เงินจากธนาคาร ในปี 99 นั้นยังไม่มีกฎหมายจำกัดจำนวนการซื้อบ้าน และยังไม่มีกฎเกณฑ์เรื่องการซื้อบ้านที่ไม่ใช่หลังแรกจะต้องวางเงินดาวน์เพิ่มขึ้นแต่อย่างใด